ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Συνέντευξη με τον Αίαντα Δάλιο υπεύθυνο της συντακτικής ομάδας του ιστολογίου «Εθνικόν Κράτος»


facebook εδώ

youtube εδώ

ιστολόγιο εδώ


Εθνικόν Κράτος: Μια νεοσυσταθείσα συντακτική ομάδα συναγωνιστών που σε ελάχιστο χρόνο προσέλκυσε το έντονο ενδιαφέρον των εθνικιστών/αντιδημοκρατών τόσο για την δυναμική των αναρτήσεων όσο και για την υψηλή ποιότητα των βίντεο που προβάλλουν στο διαδίκτυο.

Συναγωνιστή καταρχάς πες μας λίγα λόγια για σένα, πότε εντάχθηκες στις γραμμές της Αντιδημοκρατικής Σκέψης και πως αυτοπροσδιορίζεσαι σε ιδεολογικό επίπεδο;

Καταρχάς ευχαριστώ για την φιλοξενία στο ιστολόγιο σας και για την τιμή που μου κάνατε να μου δώσετε ένα ακόμα βήμα για διάδοση ιδεών. Πάνε οκτώ χρόνια από την εποχή που ξεκίνησα την αυτοαγωγή σε ιδεολογικό επίπεδο (η λέξη ανήκει στον Ιωάννη Συκουτρή).  Θα προτιμούσα να μην αυτοχαρακτηριστώ αντιδημοκράτης ή να πω ότι σκέφτομαι αντιδημοκρατικά. Είμαι φασίστας κι εφόσον είμαι φασίστας εξυπακούεται ότι απεχθάνομαι την δημοκρατία, τους ανθρώπους που την απαρτίζουν, το όλο σύστημα του κοινοβολευτισμού και όλες αυτές τις δαπανηρές σε χρόνο και χρήμα διαδικασίες ψηφοφορίας ή ψηφοθηρίας. Η δημοκρατία αποτελεί ένα σιχαμερό σύστημα εξουσίας όπου βασιλεύει το ψεύδος, η υποκρισία, η δωροδοκία και το ατομικό μικροσυμφέρον. 

Το κάθε κόμμα που αναλαμβάνει την εξουσία συνεχίζει το έργο του προηγούμενου κυβερνώντος κόμματος για όσο ο λαός έχει υπομονή επειδή τρέφει φρούδες ελπίδες πιστεύοντας πως αφού άλλαξαν τα πρόσωπα ίσως διορθωθούν τα κοινωνικά προβλήματα. Η δημοκρατία έχει τη δυνατότητα να αλλάζει τα πρόσωπα αλλά το σύστημα να είναι πάντα το ίδιο και τα κοινωνικά προβλήματα να χειροτερεύουν. Όταν οι άλλοι δηλώνουν ότι θεωρούν προσβλητικό τον χαρακτηρισμό «φασίστας» ή όταν απολογούνται απέναντι στις κοινοβουλευτικές ύαινες που τους αποκαλούν «φασίστες» εγώ δηλώνω φασίστας με Τιμή.


Είσαι ενταγμένος σε κάποια κίνηση ή ομάδα του «χώρου»; Δηλώνεις Πολιτικός Στρατιώτης και αν ναι τι σημαίνει για σένα αυτός ο όρος για σένα;

Το «Εθνικόν Κράτος» αποτελεί από μόνο του μια κίνηση και μια ομάδα. Είμαι πολιτικός στρατιώτης φυσικά, κάθε φασίστας είναι πολιτικός στρατιώτης όταν έχει κατανοήσει σε τι κόσμο μεγάλωσε και τι καθεστώς προσπάθησε να τον αλλοιώσει ως άνθρωπο, να του αλλάξει τη φύση του, σε μια ηλικία μάλιστα που εnτυπώνονται πολύ εύκολα κάθε λογής πρότυπα και προπαγάνδες. Όταν κάποιος αποφασίσει να γίνει πολιτικός στρατιώτης δεν υπάρχει επιστροφή. Είναι τρόπος ζωής.

Πότε και γιατί δημιουργήθηκε η εν λόγω ιστοσελίδα; Είναι τυχαία αυτή η κίνηση ή υπάρχει κάποια προπαρασκευή σε οργανωτικό και ιδεολογικό επίπεδο;

Η ιστοσελίδα «Εθνικόν Κράτος» ξεκίνησε τον Σεπτέμβρη του περασμένου έτους. Η κίνηση αυτή δεν είναι καθόλου τυχαία και υπήρξε προπαρασκευή ακόμα και για αυτήν. Για τα υπόλοιπα επίτρεψε μου να μην μιλήσω ακόμα. Σύντομα θα γίνουν όλα γνωστά.

Ποια η απήχηση αλλά και οι αντιδράσεις για τις αναρτήσεις που προβάλλει η συντακτική σας ομάδα μέσα από την επίσημη ιστοσελίδα https://ethnikonkratos.gr/; Προσφάτως διάφορες αυτόνομες ομάδες και κινήσεις έσπευσαν να σας υπερασπιστούν δημοσίως μέσω μηνυμάτων αλληλεγγύης απέναντι στις άναρθρες κραυγές πολλών που ενοχλήθηκαν από τα γραφόμενα σας. Ποια η άποψη σου για αυτή την κατάσταση;

Η απήχηση είναι ήδη πολλή μεγάλη και ομολογώ ότι αυτό μας εκπλήσσει γιατί η θετική ανταπόκριση του εθνικιστικού αναγνωστικού κοινού υπήρξε άμεση. Έχω χρέος να ευχαριστήσω κι από αυτό το βήμα κάθε αυτόνομο εθνικιστή και κάθε ομάδα αυτόνομη που μας στήριξε απέναντι σε όποιες επιθέσεις δεχθήκαμε για τα όσα γράφουμε. Η άποψη μου για την κατάσταση αυτή είναι ότι κάποιοι αναζητούν διακαώς τρόπους για να δείξουν πως υπάρχουν. Τους περιφρονήσαμε και το ίδιο θα πράξουμε και στο μέλλον. Δεν θα αναλωθούμε σε καμιά διένεξη και δεν θα δώσουμε αξία σε κανέναν που δεν την αξίζει. Θα συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε και να διαδίδουμε ιδέες και προσωπικότητες του ελληνικού και ευρωπαϊκού εθνικισμού/φασισμού και να προβάλλουμε τον πολιτισμό της Ελλάδος. Αν αυτό ενοχλεί κάποιους τότε κάτι καλό κάνουμε.

Τα τελευταία άρθρα σας για την Σίτσα Καραϊσκάκη, τον Ίων Δραγούμη και άλλες μορφές της εθνικιστικής ιστορίας δημιούργησαν ιδιαίτερες θετικές εντυπώσεις ανάμεσα στις τάξεις των συναγωνιστών καθώς και έντονη ανησυχία σε διάφορους «κύκλους» που ρίχνουν λάσπη σε κάθε ευκαιρία εντός και εκτός διαδικτύου. Ποια η άποψη σου για την οργανωμένη και καθόλου τυχαία προσπάθεια κάποιων τα τελευταία χρόνια, να αποκαθηλώσουν και να μειώσουν την αξία και την δράση ιστορικών προσώπων του κινήματος, μέσα από αίολα επιχειρήματα και άρθρα που στερούνται σοβαρών πηγών;

Πράγματι έκαναν αίσθηση οι αναρτήσεις αυτές διότι πολύ λίγα τελικά γνωρίζουμε και ακόμα λιγότερα έχουν δημοσιευθεί στο διαδίκτυο σχετικά με προσωπικότητες όπως η Σίτσα Καραϊσκάκη, ο Ίων Δραγούμης κι ο Ιωάννης Μεταξάς. Ειδικά για την πρώτη γράφτηκε και συκοφαντικό άρθρο όπου την αποκαλούν κομμουνίστρια, ένα άρθρο μάλιστα το οποίο είναι κυρίως copy paste από την Εφημερίδα των Συντακτών εμπλουτισμένο με διάφορες ύβρεις εναντίον της. Αν ήταν η Σίτσα κομμουνίστρια κάποτε αυτό δεν την κάνει αιώνια κομμουνίστρια. Υπήρξε κομμουνιστής και ο πατέρας του Φασισμού Μπενίτο Μουσολίνι τον οποίο σκότωσαν σαν χθες οι κομμουνιστές της Ιταλίας. Μαρξιστής υπήρξε κι ο Γκαίμπελς. Ήταν μια εποχή όμως που ολοκληρωμένη εθνικιστική ιδεολογία δεν υπήρχε, ήταν μια εποχή ζύμωσης ιδεών απέναντι στον διεθνιστικό σοσιαλιστικό κίνδυνο που ήταν η μόνη ολοκληρωμένη ιδεολογία. Τα κοινωνικά προβλήματα της εποχής ήταν τεράστια και πολλοί εξαπατήθηκαν. Τελικά η λύση δόθηκε με τον εθνικιστικό σοσιαλισμό που εφαρμόστηκε πρώτα στην Ιταλία και που η ανάγκη του συνδυασμού αυτών των δύο ιδεών είχε δοθεί αρχικά από τους Γάλλους. Επηρεασμένος λοιπόν κι ο Δραγούμης από τους Γάλλους μίλησε για εθνικό σοσιαλισμό αλλά όχι φυσικά για γερμανικού τύπου εθνικό σοσιαλισμό αφού στην εποχή του ίσα που ξεκινούσε το NSDAP. 

Συμφωνώ με την σειρά μου ότι διόλου τυχαία είναι η προσπάθεια αποκαθήλωσης των μορφών του ελληνικού εθνικισμού. Αυτό συμβαίνει για δύο λόγους: Πρώτον επειδή υπάρχει αντιμιχαλολιακισμός κι επειδή τα πρόσωπα αυτά τα εκμεταλλεύτηκε η Χρυσή Αυγή και δεύτερον επειδή η γερμανολατρεία καταντά ασθένεια βαριάς μορφής που οδηγεί σε άρνηση της εθνικότητος του ασθενούς και σε μίσος απέναντι του λαού του επειδή δεν συμμάχησε τότε με τις δυνάμεις του Άξονος. Όμως πρέπει επιτέλους να τους πούμε την αλήθεια: Ο Ίων Δραγούμης, ο Ιωάννης Μεταξάς και ο Περικλής Γιαννόπουλος δεν ήταν φίλοι με τον Μιχαλολιάκο και δεν υπήρξαν Χρυσαυγίτες. Αν τα έχουν λοιπόν με τον Μιχαλολιάκο ας βρίζουν αυτόν. Αλλά μάλλον δεν τους παίρνει να κάνουν κάτι τέτοιο. Επίσης πρέπει επιτέλους να μάθουμε να κρίνουμε την κάθε προσωπικότητα βάσει της εποχής στην οποία έζησε. Όσο για την γερμανολατρεία απαξιούμε να ασχοληθούμε περισσότερο διότι στερείται κάθε αισθητικής και καταντά απλώς μια προσωπολατρεία και στείρα νοσταλγία του παρελθόντος. Και κυρίως οι ιδέες του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού για τον τρόπο ζωής δεν εφαρμόζονται από αυτούς οι οποίοι τον νοσταλγούν. Όμως κρίμα για αυτούς διότι ο Χίτλερ δεν προόριζε τον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό για εξαγωγή σε αντίθεση με τον Φασισμό του Μουσολίνι που αποτελεί μια Ιδέα που προσαρμόζεται σε κάθε λαό ανάλογα με την φιλοσοφία και τον πολιτισμό του. 

Επιλέγετε να προβάλλετε σε αντίθεση με άλλους το «πρωτοφασιστικό» κίνημα της χώρας μας, το οποίο παραμένει σε κάποιες παραμέτρους άγνωστο και κρυμμένο στο ευρύ Εθνικοεπαναστατικό κοινό. Υπάρχουν όμως καταγεγραμμένες σελίδες αγώνα και δόξας από πρόσωπα και ομάδες που έδωσαν αγώνες αλλά θάφτηκαν όλα αυτά επίτηδες στην λήθη. Είναι τυχαία αυτή η παράλειψη πιστεύεις;

Πόσοι εθνικιστές έχουν διαβάσει τους ποιητές μας; Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί δεν βγαίνουν πια ποιητές όπως ο Παλαμάς ή ο Βαλαωρίτης; Πόσοι διάβασαν τις ομιλίες του Γεωργίου Τερτσέτη; Πόσοι ασχολήθηκαν με την πλατωνική φιλοσοφία που έχει μέσα της τα φασιστικά ιδανικά; Ούτε Βεζανή, ούτε Καμπάνη, ούτε Τουρνάκη αλλά ούτε και τον ξεχασμένο ποιητή Αχιλλέα Παράσχο διδάχτηκε ποτέ ο εθνικιστικός χώρος. Διότι κανείς δεν τους ανέδειξε. Φυσικά και ήταν σκόπιμο. Το επίπεδο του εθνικισμού μας σήμερα αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος.

Πως βλέπεις την κατάσταση στην πατρίδα μας και ποια θα πρέπει να είναι η στάση μας απέναντι στις σύγχρονες εξελίξεις;

Πρώτα απ' όλα η πατρίδα μας αυτή την στιγμή δεν ανήκει στον λαό της και δεύτερον δεν έχουμε φυσικά εθνικό κράτος. Το κράτος σήμερα αποτελεί τον μέγιστο εχθρό του ελληνικού Έθνους και συνάμα φυσικά του ελληνικού Λαού. Επιβάλλεται να καταστρέψουμε αυτό το κράτος και να στερεώσουμε το δικό μας φασιστικό κράτος το οποίο θα επαναφέρει την περηφάνια του λαού μας και που θα του εξασφαλίσει το δικαίωμα στην ζωή, το αναφαίρετο δικαίωμα της προστασίας του πολιτισμού του και του αίματός του και φυσικά της θρησκείας του που δεν είναι άλλη από τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό. Αν δεν αλλάξει η εσωτερική πολιτική δεν θα μπορέσουμε ποτέ να προχωρήσουμε σε μια εξωτερική πολιτική. Οι εξελίξεις δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία διότι προς το παρόν δεν υπάρχει καμία αντίδραση ουσιαστική από τον λαό μας αλλά ούτε κι από τους εθνικιστές. Ο αντίπαλος συνεχίζει το έργο του χωρίς αντίσταση. Χρειαζόμαστε μια πνευματική αναγέννηση ως Έλληνες εθνικιστές, και πρέπει να βρούμε τους καλύτερους ανάμεσα μας που θα μπορέσουν να οδηγήσουν στην Νίκη!

Ποια η άποψη σου για τα παρακάτω πρόσωπα της ιστορίας: α.Jose Antonio β.Benito Mussolini γ.Cornelius Codreanu δ.Robert Brasillach ε.Ιωάννης Συκουτρής

Ο πρώτος αποτελεί για μας πρότυπο ανδρός, πρότυπο αγωνιστή, ένας αριστοκράτης της Ιδέας και μια ευγενή προσωπικότητα που αξίζει να μιμηθεί κάθε φασίστας. Αν μας ρωτούσαν ποια εικόνα θα δίνατε στον όρο φασίστας δεν θα ήταν άλλη από του Ριβέρα. Ο δεύτερος επιβάλλεται να μελετηθεί και να μην τον απορρίπτει ο Έλληνας εθνικιστής εξαιτίας του 1940. Υπήρξε μεγάλος άνδρας. Και μόνο που υπήρξε κομμουνιστής και έπειτα δημιούργησε το νέο ρεύμα εθνικισμού στην Ευρώπη αξίζει την εκτίμηση μας. Ο πόλεμος ήταν λάθος του, όλοι κάνουν λάθη αλλά τουλάχιστον αυτός πάλεψε μέχρι τέλους και στο τέλος του πρόταξε το στήθος του κι όχι τον κρόταφο του κρυμμένος κάτω από την γη. Ο τρίτος αποτελεί έναν μάρτυρα πραγματικό των Ιδεών μας και είχε το τέλος το οποίο δίδασκε στους λεγεωνάριους του. Συνεπής λοιπόν στα όσα είπε κι έκανε μέχρι το τέλος του. Ο εθνικισμός της Σιδηράς Φρουράς συνδυασμένος με τον ορθόδοξο χριστιανικό μυστικισμό είναι πιο κοντά στον δικό μας εθνικισμό. Ο τέταρτος συνετρίβη από τους νικητές διότι υπήρξε συνεπής αγωνιστής και φασίστας και δεν του συγχωρέθηκε ότι ήταν άνθρωπος υψηλής διανόησης που τάχτηκε με τον Άξονα. Είδε στον φασισμό την ποίηση και η ζωή του η ίδια ήταν ποίηση διότι ήταν φασιστική! 

Ο Ιωάννης Συκουτρής αποτελεί το μεγαλύτερο ίσως πνεύμα της Ελλάδος στα χρόνια του Μεσοπολέμου και ίσως μέχρι και τις μέρες μας. Έχουμε πολλά να διδαχτούμε από τα κείμενα του και κυρίως από το βιβλίο του «Η φιλοσοφία τη ζωής». Το τέλος όμως που έδωσε στη ζωή του δεν του το συγχωρούμε. Είχε πολλά ακόμα να δώσει. Γενικά προτείνουμε πάντα μια σύνθεση ιδεών και προσωπικοτήτων. Όλοι έχουν θετικά παραδείγματα και οφείλουμε να τα ακολουθήσουμε. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι οι τέσσερις πρώτοι ήταν όλοι νεαρής ηλικίας όταν ξεκίνησαν τον αγώνα τους. Δεν βαρεθήκαμε πια στην Ελλάδα με τους μεσήλικες αποτυχημένους που κουβαλούν τα απωθημένα τους και μας άφησαν στάσιμους στην εξέλιξη των ιδεών μας;

Ποια είναι τα σχέδια της συντακτικής σας ομάδας για το μέλλον;

Να γίνουμε ακόμα καλύτεροι και ακόμα ποιοτικότεροι ώστε να ανοίξουμε νέους ορίζοντες στον εθνικισμό.

Τέλος αφού σε ευχαριστήσουμε για την τιμή και τον χρόνο σου, ένα μήνυμα σου για τους αναγνώστες μας, τους φίλους και συναγωνιστές.

Ευχαριστώ κι εγώ για την στήριξη που μας προσφέρετε μέσα από τον «Μαύρο Κρίνο». Αγαπητοί συναγωνιστές, να μην απελπίζεστε και να μην δικαιολογείτε ή αρνείστε τις ιδέες σας. Είτε τις αρνηθείτε είτε όχι ο εχθρός θα σας αποκαλεί πάντα φασίστες. Ας συμφωνήσουμε για μια φορά λοιπόν μαζί του. Επίσης πρέπει να πάψουμε να δηλώνουμε αντικομμουνιστές ή αντι - αντιφά. Εφόσον είσαι εθνικιστής ή φασίστας εξυπακούεται ότι είσαι εναντίον τους. Μόνο ο εχθρός μας προσπαθεί να αποκτήσει ύπαρξη με όρους όπως αντιφασίστας, αντιρατσιστής. Δεν είμαστε αντιδημοκράτες, είμαστε φασίστες! Η αντίθεση βρίσκεται εντός των Ιδεών του Κινήματός μας που ηττήθηκε το 1945 αλλά που το μέλλον του ανήκει. Εμείς δεν αποκτούμε ύπαρξη πολιτικά από αντίθεση στις ιδέες των αντιπάλων διότι οι δικές μας ιδέες υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Απλά στα χρόνια του Μεσοπολέμου οι Ιδέες έγιναν Κίνημα. Αγωνιστείτε για την αλήθεια των Ιδεών μας και διαδώστε τις μέσα στην ελληνική κοινωνία με κάθε μέσο. Ο καιρός μας ευνοεί!  

Σας χαιρετώ με τεταμένη την δεξιά και περήφανος
για τις Ιδέες μας που στο τέλος θα επικρατήσουν! 


Ζήτω η Νίκη! 

Bruno Spampanato: Contromemoriale


Είδα στης λίμνης τα θαμπά νερά την σεπτή μορφή σου
Κάτω από τον Αετό της Ρεπούμπλικα ο τελευταίος Λύκος
Και εσύ ατάραχος δεν τρόμαξες μπρός στου σκυλιού την σφαίρα
Στον ήλιο έλαμπε το γράμμα Μ κάτω από τα πυκνά μαλλιά της


Είχα δει πολλές φορές το Μουσολίνι στο Βορρά, και πολλές φορές τον είχα δει πρωτύτερα,  πριν  η κακοτυχία τον οδηγήσει στη λίμνη. Αλλά δεν θα μπορέσω ποτέ να ξεχάσω την εντύπωση που  έχω τώρα για τη πρώτη φορά. Δεν γνωρίζω αυτό που μπορεί να συμβεί . Δεν γνωρίζω  τίποτα και δεν είμαι σε θέση να προβλέψω τίποτα. Αλλά ο Μουσολίνι είναι πραγματικά ένας άλλος Μουσολίνι που δεν γνωρίζω , ο οποίος μου προκαλεί  μια καινούρια , απεριόριστη θλίψη. Είμαι εκεί όρθιος, δίχως να τολμώ να μιλήσω. Ειδικά από αυτή τη τελευταία , συντομότατη ακρόαση δεν έχω κρατήσει ούτε μια σημείωση. Έχω στο μυαλό κάποιες φράσεις , ακόμα και κάποια αποσπάσματα , λες και δεν πέρασαν τα χρόνια από τότε.

Αυτός που μου μιλά είναι ο Μουσολίνι . Λέγει:

- Φτάσαμε στο Αμήν.

Διακόπτω ίσως από απερισκεψία.

-Ντούτσε δεν μπορείτε να μιλάτε για για μέλλον, είσαστε εδώ.

Πιάνει στον αέρα εκείνη τη λέξη "μέλλον" ...

- ... Μέλλον λέξη ερμητική. Μόνο τα γεγονότα μπορούν να  δώσουν σ΄αυτό κάποιο νόημα, αλλά φτάνουμε σε ένα σημείο που οι άνθρωποι μετατρέπονται σε θεατές.

Δημιουργήθηκε μια σύντομη σιωπή: δεν θυμάμαι τι  είπα στη συνέχεια γιατί εκείνος συνέχισε να μιλά, αλλά με μια  διαφορετική φωνή.

-Το ότι εξακολουθώ να υπάρχω δεν έχει παρά  μια αμελητέα μόνο σπουδαιότητα . Αυτό που ενδιαφέρει είναι τα όσα έχουν γίνει. Πολλά πράγματα έχουν καταστραφεί , πολλά ακόμα  θα καταστραφούν στη συνέχεια . Αλλά ακόμα και έτσι η ζημιά δεν είναι ανεπανόρθωτη Σας θέτω ένα ερώτημα. Απαντήστε...

Είπε:

-Θα διατηρήσουν οι Ιταλοί τη μνήμη αυτής της περιόδου; Αλλά δεν περιμένει μια απάντησή μου.

Είπε:

-Αν οι Ιταλοί έχουν μνήμη θα ξαναφτιάξoυν την Ιταλία.

-Ντούτσε , διέκοψα πάλι , αλλά δεν μου άφησε χρόνο.

-Ο Gatti μου είπε πως δεν ήλθατε μόνος.

Ναι συνοδευόμουν από ανθρώπους που ήθελαν να τον χαιρετίσουν.Έδωσε εντολή να παρουσιαστούν και εγώ ο ίδιος έσπευσα να τους καλέσω.

-"Decima" χαιρέτισαν μπαίνοντας.

Αυτός είπε:

-Camerati.



Ζήτησε πληροφορίες γι αυτούς και για τη δράση τους και από το Zanfagna ενημέρωση για τη πολεμική δράση της "Δεκάτης . Στη συνέχεια υπέγραψε τις ταυτότητες τους. Δυο φορές είδαμε την πόρτα εισόδου να μισοανοίγει  προσεκτικά. Ο Μουσολίνι είχε σηκωθεί όρθιος, βρισκόταν  στο κέντρο του δωματίου, εμείς στεκόμασταν μπροστά του πάντα σε στάση προσοχής. Κάποιος χτύπησε τη πόρτα διακριτικά. Καταλάβαμε και χαιρετίσαμε . Αλλά σε μένα μου έκανε νόημα να παραμείνω. Θυμάμαι μόνο το Μουσολίνι που είπε.

-Κανείς δεν γνωρίζει τι πρόκειται να συμβεί απόψε, ή αύριο ή μετά. Αλλά εγώ σας έχω δείξει πολλές φορές το δρόμο,  και τώρα ακόμη....

Και στη παράκλησή μου να μου δώσει μόνο διαταγές :

-Δεν υπάρχουν διαταγές. Δεν μπορώ να δώσω διαταγές πλέον. Να υποδείξω δρόμο ναι. Αυτό που μου είπε ο Μουσολίνι στη συνέχεια   δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ.

-Με οποιοδήποτε τρόπο προκειμένου να ξαναγίνει η Ιταλία ισχυρή. Η ισχύς ισοδυναμεί με το χώρο, την επιρροή, τον πλούτο. Η κοινωνική επανάσταση δεν είναι υπόθεση για λαούς οκνηρούς ή για άθλια Έθνη, οποιαδήποτε κοινωνική επανάσταση έχει ανάγκη από αυτούς τους όρους, αυτή είναι η διόρθωση που ο Φασισμός επέφερε στον σοσιαλισμό δίχως την οποία  θα καταντούσε μια χάρτινη επανάσταση. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να το αγνοήσει.

Στη συνέχεια ο Μουσολίνι είπε:

Έχετε καταγωγή από τον Νότο, προέρχεστε από τη θάλασσα, ο εχθρός βρίσκεται στην θάλασσα, είναι ο μόνος εχθρός. Πείτε το αυτό και οποιαδήποτε πολιτική και αν ακολουθήσει η Ιταλία, και με όποιο τρόπο και αν ονομάζεται αυτή, θα είναι ιταλική πολιτική μόνο αν υποχρεώσει την Αγγλία να μας αφήσει να αναπνεύσουμε στη θάλασσα. Την υποχρεώσαμε μια φορά και είμαστε στο σημείο αυτό. Αλλά τα έθνη έχουν ζωή μεγαλύτερη από εκείνη των ηγετών τους. Η Ιταλία έχει περιοριστεί στο Μιλάνο αλλά μόνο για μια χρονιά. Το 1945. Η ζωή των Εθνών δεν σταματά πάνω σε κάποια  χρονιά.
Ο Μουσολίνι δεν μου είπε τίποτα περισσότερο. 

Με χαιρετά . Εγώ δεν έλεγα τίποτα. Στη συνέχεια μου άπλωσε το χέρι και ενστικτωδώς θέλησα να επαναλάβω  τη παλιά χειρονομία που συνηθίζεται στην ιδιαιτέρα  πατρίδα μου από  τα παιδιά  για τους γονείς.

Έσκυψα να του φιλήσω το χέρι. Δίχως να πει μία λέξη παραπάνω ο Μουσολίνι μου άγγιξε το μάγουλο. Δεν θυμάμαι αν τον αποχαιρέτισα.



ΜΙΛΑΝΟ 25 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1945

Το επόμενο πρωί -25 Απριλίου- ο ναύτης με ειδοποίησε ότι με αναζητούσε ο Borghese . Οι δικοί μου είχαν φύγει από το ξενοδοχείο και είχαν μετακομίσει σε ένα δωμάτιο που είχα βρει στη Via Lambrate 15 σε μικρή απόσταση από τη πλατεία Loreto. Εγώ με τον αδελφό μου είχα μετακινηθεί στο απόσπασμα της "Δεκάτης" στη πλατεία Fiume. Πηγαίνω στο Borghese. Τον βρίσκω να συζητά με το Gennaro Riccio τον διοικητή του αποσπάσματος του Μιλάνου: στη πραγματικότητα είναι ο έμπιστος αξιωματικός του για τις περισσότερο ευαίσθητες υποθέσεις .O Borghese μου λέει πως έχει θέσει τη « Decima » σε κατάσταση συναγερμού. Είδε το Duce μετά από μένα. Αλλά οι ειδήσεις είναι οι ίδιες. Οι "σύμμαχοι" που προελαύνουν, οι Γερμανοί που τους αφήνουν να προελάσουν και ένας παράδοξος αγώνας που οι δικοί μας διεξάγουν, εδώ και εκεί , δίχως συγκεκριμένους στόχους. Τώρα μου έλεγε ότι ήθελε να καλέσει σε αναφορά τους αξιωματικούς."Κάνε το γρήγορα " τον συμβουλεύω. Αλλά αυτός περιμένει να φθάσουν και οι άλλοι. Η διοίκησή του παρέμενε , ακόμα και σ΄αυτή τη συντυχιά, ένα είδος μικρού και άκαμπτου στρατιωτικού σοβιέτ , με αυτόν αρχηγό. Αποφασίζεται να ξαναβρεθούμε το βράδυ. Εγώ στο μεταξύ θα επέστρεφα στην Νομαρχία, το είχα ήδη αναφέρει τηλεφωνικά στο Bombacci.

Ο Bombacci ήταν αυτός που μου ανάγγειλε την κινητοποίηση των Φασιστών του Μιλάνου. Αλλά για οριστική απόφαση ούτε αυτός γνώριζε τίποτα. Ακόμα και οι πλέον πρωταρχικές λεπτομέρειες για εκείνη την ημέρα αποτελούν μέρος του "μυστικού του Βορρά". Εκείνη τη στιγμή μπορούσε να γίνει λόγος μόνο για το Μιλάνο. Οι τηλεφωνικές επικοινωνίες με τις επαρχίες είχαν καταστεί δύσκολες, κάποιες Νομαρχίες δεν απαντούσαν πλέον, οι Ομοσπονδίες (federazioni dei fasci di combattimento) έκαναν λόγο για κολώνες φασιστών σε σύμπτυξη. Ήσαν οι Φασίστες των περιοχών πάνω από το Πάδο όπου εμφανίζονταν τα πρώτα τεθωρακισμένα του εχθρού. Από διάφορα σημεία επαναλαμβάνεται ότι τμήματα μας αρνήθηκαν  να εγκαταλείψουν τις  θέσεις τους. Τα ονόματα χάνονται σε εκείνες τις θυελλώδεις ημέρες. Δεν υπάρχει πλέον μόνο το παράδειγμα των ατλαντικών φρουρίων της Βέρμαχτ. Το λέω στο Bombacci και αυτός: «Αυτό είναι υπέροχο όμως δεν λύνει τίποτα». 

Από τη πλευρά της Γερμανικής Ανωτάτης Διοίκησης εξακολουθούν να λείπουν ειδήσεις. Ούτε και εδώ στις διοικήσεις τους αφήνουν να ξεφύγει μια λέξη. Απαντούν: αυτές είναι οι διαταγές. Και για σήμερα και για αύριο απαντούν, περιμένουμε διαταγές. Για την Wehrmacht αυτή είναι μια έκτακτη υποχώρηση: για πρώτη φορά δεν γίνεται λόγος για οχυρά που αντιστέκονται,  παραμικρή αναφορά για αντίδραση. Διαταγή και αυτό; Ούτε μοιάζουν να συγκινούνται για κάτι που ήδη  μοιάζει με την υποχώρηση των Γάλλων ανάμεσα σε Μάιο και Ιούνιο του 1940. Για να συγκινηθούν  περιμένουν μια διαταγή. 
«Χρειάζεται να ληφθεί μέριμνα για τον Mussolini πριν η υποχώρηση φτάσει μέχρι εδώ και τον συμπαρασύρει» έλεγε ο  Bombacci. 

Έγινε πάλι συζήτηση για τη Valtellina. «Πηγαίνω μόνο αν πάει και αυτός -λέει- αλλά μοιάζει  σαν να θέλουμε να εγκλωβιστούμε». Λέγει ότι κάτι τέτοιο  αποτελεί πλέον την αποκορύφωση της κατάρρευσης... Παρ΄όλα αυτά μπορεί ακόμα να σωθεί ο Μουσολίνι,  επιμένει ο Bombacci. «Τους γνωρίζω τους κομμουνιστές - λέγει - οι κομμουνιστές δεν πρόκειται να χάσουν την μοναδική ευκαιρία να δημιουργήσουν χάος, μόνο το χάος χρησιμεύει στους κομμουνιστές και αυτός είναι ο λόγος που θα θελήσουν να βγάλουν εκείνον από τη μέση. Είναι ο μόνος ικανός να δημιουργήσει στην Ιταλία καταστάσεις και οι κομμουνιστές θέλουν μόνο τη δική τους κατάσταση.».

Αφήνω το Bombacci πριν ακόμα το ρολόι δείξει έντεκα. Τηλεφωνώ στο Barghini, τον βρίσκω στο σπίτι, μου είπε ότι το περασμένο βράδυ είχε φιλοξενήσει το Buffarini. Ότι είχαν έλθει Pavolini, ο πρώην  υπουργός Riccardi, ο Νομάρχης  Turchi, ο δημοσιογράφος Baroni, νομάρχες , κομματικά στελέχη. Ήθελαν όλοι να μάθουν νέα από το  Buffarini. Εντελώς φυσικό να ζητήσω και εγώ κάτι από το φίλο μου. Και εγώ ήθελα να ενημερωθώ από το  Buffarini. Ο Barghini μου απαντά ότι για τον Buffarini, όπως έχουν έλθει τα πράγματα , δεν απομένει τίποτα άλλο  από το να μεταφέρει το  Mussolini στην Ελβετία. Ο Buffarini την προηγούμενη ημέρα είχε πάει στον Duce, για να του μιλήσει και τον είχε συνοδεύσει ο Barghini. Του είχε επαναλάβει τι σημασία είχε για όλους να σωθεί ο Αρχηγός. Άλλωστε , αυτό έπραξαν πάντα οι Αρχηγοί του Κράτους ή της Κυβέρνησης, όταν εξέλειπε κάθε δυνατότητα αντίστασης. 

Ο Duce ήταν αρκετά στοργικός  με τον πρώην υπουργό του, αλλά δεν φαινόταν να έχει πεισθεί γι αυτό. Φαινόταν πεπεισμένος για άλλες λύσεις. Τώρα που επιστρέφω στη «Decima» παρατηρώ προσεκτικά  το πλήθος στους δρόμους. Τίποτα το ασυνήθιστο. Ίσως μια πρώτη αίσθηση αποξένωσης, απόστασης ανάμεσα στο πλήθος και τις στολές μας, ίσως και να είναι  απλά η ιδέα μου. Στη πλατεία Fiume σταματώ το αυτοκίνητο μπροστά από τη μπάρα. Όλη η περιοχή του αποσπάσματος  είναι περιφραγμένη με συρματόπλεγμα. Χρέη φρουρών εκτελούν ναύτες πάνοπλοι. Τα 12/7 σε θέση μάχης. Παίρνω από το αυτοκίνητο  τα χαρτιά μου και ανεβαίνω πάνω. Από εκείνη τη στιγμή δεν έχω πλέον επαφές με τη πολιτική κατάσταση.

Γύρω στις 4 το απόγευμα προσπαθούμε να συνδεθούμε με τη Νομαρχία. Δεν μπορούμε να βγάλουμε το παραμικρό συμπέρασμα.Ένας μοτοσικλετιστής μας πληροφορεί ότι μια Μαύρη Ταξιαρχία (όμως ποια;) ετοιμάζεται να αναχωρήσει. Είπα στον Borghese, ότι θα έπρεπε να ληφθεί μέριμνα για το στρατιωτικό ραδιόφωνο, το Radio-Fante. Είναι ένα επί πλέον μέσο επικοινωνίας τόσο με τους στρατιώτες όσο και με τους πληθυσμούς του Βορρά. Ο Borghese συμφωνεί. Μου δίνει 20 άνδρες υπό την διοίκηση του υποπλοίαρχου Ducci. Έρχονται μαζί ο υπολοχαγός Zanfagna, ο Genta, ο αδελφός μου Francesco, και κάποιοι άλλοι. Του αυτοκινήτου μας προηγούνται καμιόνια με ναύτες. Στο κέντρο συναντάμε τα φορτηγά με τους «παρτιζάνους », κόκκινο μαντήλι στο λαιμό. Μας κοιτούν, τους κοιτάμε. Ποιος διοικεί το Μιλάνο σήμερα;

Στην οδό Rovani παραμένει ακόμη κάποιος Γερμανός βαθμοφόρος. Υπάρχουν ακόμη δικοί μας . Ο Ducci αναλαμβάνει τη διοίκηση και ύστερα από λίγα λεπτά το Radio-Fante εκπέμπει σαν Radio-Decima Mas. Είναι μια εκπομπή πρόχειρη, εκτός ωραρίου και δίχως πρόγραμμα. Είναι 6.30 μ.μ της 25 Απριλίου. Το Ρεπουμπλικανικό ραδιόφωνο σιωπά. Έχει ήδη καταληφθεί; Μιλώ από το Radio-Decima.

Το τραγούδι της « Decima » έχει ανοίξει την εκπομπή:

«De­cima, Flottiglia nostra
che beffasti l'Inghilterra...
Vittoriosa ad Alessandria
Malta Suda e Gibilterra... ».



Λέγω στους στρατιώτες να μη σκορπίσουν, να παραμείνουν πάνω από όλα στρατιώτες να έχουν στο νου ότι και μέσα από μια ήττα μπορεί να διαφυλαχθεί η στρατιωτική τιμή, την οποία κανείς μέχρι τώρα, δεν έχει διαφυλάξει καλύτερα από αυτούς, λέγω ότι διατηρώντας την τιμή αφήνουμε ανοικτή τη πόρτα για το μέλλον, λέγω για τους συμμάχους που μας είδαν να αγωνιζόμαστε και οι οποίοι υποχωρούν κάτω από την ίδια κακοτυχία.

Ένας δίσκος επαναλαμβάνει σαν σε μουσική υπόκρουση:
« Camerata Richard », ένα δημοφιλές τραγούδι που ήταν και το δικό μας ραδιοφωνικό σήμα:

«Camerati d'una guerra
camerati d una sorte
chi divide pane e morte
non si scioglie sulla terra
Camerati d'una guerra
ca­merati d'una sorte
chi divide pane e morte
piu nessun li scioglierâ ».

Τώρα μιλώ για εκείνους της «Decima », και ακόμη ένας δίσκος με το τραγούδι της «San Marco». Από το μικρόφωνο το τραγούδι ξεχύνεται προς τους ναύτες, προς όλους τους στρατιώτες:

« San Marco, San Marco
cosa importa se si muore... ».

Ίσως, οι μάχες να έχουν σταματήσει ή σύντομα θα σταματήσουν. Αλλά αυτός ο στρατός των Ιταλών έχει δικαίωμα να περιμένει, με τα όπλα στο χέρι, τον νικητή εχθρό. Αυτό λέω από το ραδιόφωνο. Αφήνομε την οδό Rovani μετά τις 8 μ.μ. Παρέμειναν στο ραδιόφωνο, ναυτικοί με τον Genta. Θα το παραδώσουν στη Finanza, αλλά την επόμενη ημέρα.
Στη πλατεία Fiume ακούω μια περίεργη ιστορία για συσκέψεις στην Αρχιεπισκοπή: ότι σ΄αυτές πήρε μέρος και ο Duce. Ο Borghese, που ήρθε τότε,είπε ότι ο Mussolini αναχώρησε.
Ακριβώς έτσι, ότι ο Mussolini αναχώρησε. Λίγο πριν από τα μεσάνυχτα ο Borghese μας καλεί σε σύσκεψη . Το δωμάτιο του Riccio είναι γεμάτο από αξιωματικούς, καπνό και φωνές. Έρχεται ο Rolandino, ένας δημοσιογράφος διαπιστευμένος στο Στρατάρχη Graziani. Τον παρακαλώ να κρατήσει σημειώσεις , μπορούν να είναι χρήσιμες. 

Φτάνει ο Carlo Borsani. Παραμερίζουμε για να περάσει ο τυφλός. Έπειτα , μπαίνει ο Borghese. Ο Borghese εκθέτει τη κατάσταση: Τα τάγματα της «Decima» συμπτύσσονται από Βορρά, από τον Νότο συμπτύσσονται το «Lupo», το «Barbarigo», το τάγμα «N. P.» και η ομάδα «Colleoni», δικά μας τμήματα βρίσκονται ακόμη στο Sesto Calende, Arona, Pallanza, Torino, Genova, οχυρά έχουν απομείνει στις περιοχές της Αδριατικής. Ο διοικητής Borghese είναι σίγουρος, ότι οι άνδρες θα ανταποκριθούν σε οποιαδήποτε διαταγή Όμως όλες οι καταστάσεις είναι άμεσα συνδεδεμένες με εκείνες των ενόπλων δυνάμεων και οι ίδιες οι ένοπλες δυνάμεις ακολουθούν τις τύχες των Γερμανικών. Αυτό είναι το σκοτεινό σημείο . Ποια θα είναι η κατάληξή τους;

Στο μεταξύ υπάρχει η εκκρεμότητα του Μιλάνου. Μετά την αναχώρηση της Κυβέρνησης τίθεται το ερώτημα αν πρέπει η πόλη να εγκαταλειφθεί ή να τηρηθούν οι θέσεις . Οι απόψεις διίστανται. Κάποιες στιγμές ο τόνος της συζήτησης γίνεται πιο δυνατός. Κάποιος διακόπτει: τί κάνουν οι Γερμανοί στο Μιλάνο; Απάντηση του Borghese: δεν κινούνται, έχουν εντολή να μη κινηθούν, περιμένουν να παραδοθούν. Ένας άλλος λέει: γιατί δεν γίνεται ένα τηλεφώνημα στο Γερμανικό Φρουραρχείο του Μιλάνου. Η διοίκηση του στρατηγού Wening επιβεβαιώνει: τα στρατεύματα είναι συγκεντρωμένα στα στρατόπεδα. Ο Borghese τους καλεί στο τηλέφωνο και ζητά να μάθει αν νοιώθουν σε θέση να αναλάβουν στο πλευρό μας, στρατιωτική πρωτοβουλία. Απάντηση: όχι, οι διαταγές της Ανωτάτης Διοίκησης είναι διαφορετικές. Εξετάζεται το ενδεχόμενο αν μπορούν να συγκεντρωθούν στο Μιλάνο τουλάχιστον τα κοντινότερα σ΄αυτό αποσπάσματα. Η κατάσταση χειροτερεύει από ώρα σε ώρα και χρειάζεται να ξεπεραστεί το πρόβλημα του Μιλάνου: να ληφθεί απόφαση για το Απόσπασμα. Ο Riccardi ενημερώνει ότι στις 4 πρόκειται να αναχωρήσει από τη πόλη μια τελευταία φάλαγγα την οποία θα μπορούσαμε να ακολουθήσουμε.



ΜΙΛΑΝΟ 26 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1945

Η συζήτηση συνεχίζεται πάνω στο ίδιο θέμα. Παίρνω το λόγο και εγώ. Διαθέτοντας εκατοντάδες άνδρες, που είναι συνηθισμένοι να πολεμούν, δεν μπορούμε να ανησυχούμε για πολίτες με ένα χρωματιστό μαντήλι. Λέγω , ότι στη περίπτωση που επιθυμούσαν να πολεμήσουν, μπορούσαν να το κάνουν με τον εχθρό ή να στραφούν εναντίον μας μέχρι το σημερινό πρωινό. Δεν θα  το κάνουν όταν ο πόλεμος τελειώσει , αλλά ακόμα και σ΄αυτή  τη περίπτωση , τους περιμένουμε. Ένας εισηγείται  ξαφνικά το ενδεχόμενο της εξέγερσης. Αλλά η υπόθεση της εξέγερσης δεν βρίσκει εξαιρετική αποδοχή. Ακόμα και αυτή τη στιγμή, το χάραμα της 26ης Απριλίου, στην πλατεία Fiume τουλάχιστον, δεν έχουν φτάσει ειδήσεις για εξέγερση. Ο Borghese είναι της άποψης ότι συμφέρει να παραμείνουμε στις θέσεις μας και να καταλήξουμε σε μια στρατιωτική λύση, αν οι άλλες αποκλειστούν. Στην συνέχεια τηλεφωνεί στην Ιταλική Διοίκηση στο Στρατηγό Diamanti για να του αναφέρει το αποτέλεσμα της σύσκεψης. Είναι περασμένες 3.30 όταν χωρίζουμε. Περιμένουμε διαταγές από το Διοικητή.

To πρόγραμμα προβλέπει κάποια ώρα ανάπαυσης αλλά με ξυπνά απότομα μια ριπή αυτομάτου όπλου.Ο αδελφός μου λέει ότι είναι ο επικεφαλής Pompei που διασκεδάζει κατεβάζοντας κόκκινες σημαίες κάθε φορά που τις υψώνουν στο κτίριο μπροστά. Πλέον δεν απομένει άλλο από το να σηκωθούμε και να επιστρέψουμε στην Διοίκηση. Ακούω ότι η Νομαρχία έχει καταληφθεί. Έχουν καταλάβει και το Φρουραρχείο. Διοικητής ένας στρατηγός που ακόμα χθες τον πληρώναμε εμείς, ο Faldella. Αυτή η είδηση αξίζει για εκατό. Από τη πόλη τίποτα νεώτερο για την ώρα . Στις 9 μας τηλεφώνησαν από τη Piazza della Scala όπου  ένα τμήμα μας που δέχτηκε επίθεση, απάντησε στα πυρά. Στις 9,45 φέρνουν στη πλατεία Fiume ένα νεκρό ναύτη και ένα τραυματία. Από μακρυά φαίνεται να κινούνται φορτηγά με μεγάλες κόκκινες σημαίες που όμως δεν πλησιάζουν . Περνώ εκείνες τις πρώτες ώρες στο γραφείο του Riccio, όπου έχει εγκατασταθεί και ο Borghese. Αυτός μου λέει, ότι μας έκαναν πρόταση να  παραδοθούμε , και ότι η πρόταση τους  απορρίφθηκε. Διαπραγματεύονται για τη «Decima » ο Riccio και ο Διοικητής De Martino, και για το Corpo Volontari Li­berta ο ταγματάρχης Argenton και ο λοχαγός Federico Serego της Alighieri. Η επαφή έγινε στα γραφεία της Credito Lombardo, στην οδό Manzoni.



Εξακολουθεί να παραμένει  σε ισχύ  η πρόταση που συζητήθηκε τη νύχτα για  στρατιωτικού τύπου λύση,   και οι άνδρες παραμένουν σε επιφυλακή. Στη πόλη μόλις σταμάτησαν ένα φορτηγό της "Δέκατης" . Η Διοίκησή μας ζητά την άμεση απελευθέρωση  του  και απαιτεί εξηγήσεις, το φορτηγό αποδεσμεύεται και οι εξηγήσεις δίδονται. Το φορτηγό το οδηγούν  στη πλατεία Fiume  3-4 "παρτιζάνοι " που ανεμίζουν λευκό πανί. 

Το μεσημέρι φτάνουν φορτηγά με δικές μας δυνάμεις. Κατάφεραν να περάσουν. Οι ναυτικοί τραγουδούν, έχουν τα πρόσωπα καλυμμένα με στρώμα σκόνης, πηδούν από τα φορτηγά, συντάσσονται. Τα δωμάτια εξακολουθούν να είναι πάντα γεμάτα όπως και τη προηγούμενη ημέρα. Έρχεται ο Gemelli, υφυπουργός Ναυτικού. Ο Gelormini, Διοικητής της GNR στο Milano. Έρχεται η χήρα του Bardelli (Πρόκειται για τη Luigia Maresca σύζυγο του παλιού Διοικητή του τάγματος "Barbarigo" Umberto Maria Adriano Bardelli που είχε σκοτωθεί στις 8 Ιουλίου 1944 Θ.Μ). Βλέπω τη Maria Pasquinelli, που στις 10 febbraio '47, την ημέρα της ιταλικής υπογραφής στο diktat, θα σκοτώσει στη Trieste τον Άγγλο Ταξίαρχο De Winton. Για να θυμίσει στο κόσμο τη Trieste: θα πει η Pasquinelli στους Βρετανούς στρατοδίκες της Α.Μ. Η Maria Pasquinelli μου δίνει τώρα μια δέσμη εγγράφων. Είναι τα πρακτικά της Φασιστικής ομοσπονδίας της Pola με τους καταλόγους των «infoibati»: ένα καταπληκτικό και τρομερό ντοκουμέντο της σλαβικής απανθρωπιάς.

Οι ώρες περνούν και ακόμη έρχεται κόσμος. Ντιβάνια, καθίσματα, τραπέζια, όλα χρησιμεύουν στην αναμονή και έτσι φτάνουν οι πρώτες ώρες του απογεύματος. Ένας πυκνός και ανακόλουθος ήχος φωνών κυριαρχεί όπου μόνο η αναφορά σε ένα όνομα, εκείνο του Μουσολίνι, δημιουργεί παύσεις σιωπής. Μόνο στις 14.45 παρουσιάζονται ο λοχαγός και ο ταγματάρχης της CVL. Έρχεται και ο ταγματάρχης Bocchia του Φρουραρχείου για τη παράδοση-παραλαβή. Όπως έκανε και ο Στρατός έτσι και η Δέκατη θα παραδώσει κανονικά το ταμείο, με όλους τους τύπους, μέχρι και την τελευταία "πεντάρα" των όσων διαθέτει. Η συνομιλία ανάμεσα στο Διοικητή Borghese και τους πληρεξούσιους είναι συντομότατη. Στις 14.55 ο σαλπιγκτής σαλπίζει γενικό προσκλητήριο. Κατεβαίνει ο Borghese για να μιλήσει στους άνδρες. Τρία σαλπίσματα χαιρετίζουν την άφιξη της τριγωνικής σημαιούλας της ομάδας μάχης «Todaro». Ο Διοικητής στέκεται μπροστά στους ναυτικούς .

Τους χαιρέτισε:«Decima, marinai!».

Απάντησε μια σταθερή κραυγή:«Decima, comandante!».

Ο Borghese είπε ότι η Repubblica Sociale τελειώνει μαζί με τον πόλεμο, αλλά παραμένουν οι αρχές της, η υπεράσπιση της τιμής μέχρι και του τελευταίου, η υποχρέωση όλων να ανταποκριθούν σε κάθε προσκλητήριο της χώρας. Είπε ότι τα όπλα θα παραδοθούν σε αυτόν γιατί η «Decima» δεν παραδίδεται, αλλά, αποστρατεύεται… Κάνει προσκλητήριο των νεκρών ναυτών . Έπεφτε μια ελαφριά, πυκνή βροχή. Αυλάκωνε τα κράνη , γλιστρούσε στα πουλόβερ, στις κάνες των αυτομάτων. Οι άνδρες βγήκαν από τη σιωπή «Trieste, Διοικητά! ». Η κραυγή παρέμεινε στη πλατεία, κλεισμένη από παντού με συρματοπλέγματα. Τρία σαλπίσματα και η ρεπουμπλικανική πολεμική σημαία υπεστάλη. Ο μαύρος αετός, εναρμονισμένος στα 3 χρώματα έκλεινε τα φτερά του στις πτυχές του πανιού που κατέβαινε αργά. Οι "παρτιζάνοι" αξιωματικοί και η συνοδεία τους είχαν σταθεί σε στάση προσοχής. Είμασταν όλοι στρατιώτες, είμασταν όλοι Ιταλοί. Εκείνη τη στιγμή δόθηκε και ο χαιρετισμός στον Duce. Οι ναυτικοί φώναξαν: «A noi!».
Και έτσι ο Μουσολίνι χαιρετήθηκε από ένα ένοπλο τακτικό τμήμα της Repubblica Sociale Italiana, στο Milano, την 17η ώρα της 26ης Απριλίου. Εδώ και μια ημέρα η πόλη είχε εγκαταλειφθεί , και εκείνος πήγαινε να συναντήσει τη τύχη του. 

πηγή


Μιγκέλ Σερράνο: «Ο θάνατος του Έζρα Πάουντ» (Κύκνειον Άσμα)



Μετάφραση: Βασίλειος Τραγάρας

 Εισαγωγικό Σημείωμα

Το συγκεκριμένο άρθρο του Μιγκέλ Σερράνο δημοσιεύθηκε στη στήλη «Κριτικές Βιβλίων» της δημοφιλέστερης εφημερίδας της Χιλής, Ελ Μερκούριο, στις 2 Νοεμβρίου  2002.


Ο θάνατος του Έζρα Πάουντ

του Μιγκέλ Σερράνο


     Ο Έζρα Πάουντ πέθανε στη Βενετία, στις 2 Νοεμβρίου 1972, λιγότερο από πέντε έτη μετά τη συνέντευξή μας. Βρισκόμουν στην Ισπανία, διασχίζοντας εκείνη τη σκληρή και αρχαία γη. Είχα μόλις επισκεφτεί τη Ρόντα, κάτω στον Νότο, την πόλη πάνω από την άβυσσο, εκεί όπου έζησε για λίγο διάστημα ο Ρίλκε. Διάβαζα τις επιστολές του από τον Πάουντ σε ένα μικρό μουσείο που είχαν εγείρει οι Ισπανοί, στο ξενοδοχείο στο οποίο κάποτε διέμενε ο Ρίλκε - τις ερωτικές επιστολές του ιδίου προς τη Λου Σαλoμέ, που ήταν επίσης αγαπημένη και μούσα του Νίτσε. Στοχάστηκα το γεγονός ότι οι Ισπανοί είχαν αποτίσει φόρο τιμής σε αυτόν τον παγκόσμιο ποιητή, ο οποίος είχε κάποτε βαδίσει, για λίγο, στο ιστορικό και θρυλικό τους χώμα. 

Αργότερα, προχώρησα βόρεια, προς μια μικρή πόλη πλησίον της Μαδρίτης - το Μεδιναθέλι, εκεί όπου ο Θιδ, κάποτε, αναζήτησε καταφύγιο κατά την εξορία του - μια πόλη από πέτρες και ερείπια, ρωμαϊκά και βησιγοτθικά, γεμάτη με ένα ιβηρικό μυστήριο, ίσως κελτικό, δρυϊδικό. Η πόλη βρίσκεται πάνω σε μια απότομη πλαγιά, επάνω σε έναν λόφο, κι έχει θέα μια ξερή, άγονη θάλασσα κίτρινων, σεληνιακών κυμάτων. Είναι σαν μια εικόνα από έναν νεκρό πλανήτη. Κατά καιρούς, στον μακρινό ορίζοντα, εμφανίζεται ένα μοναχικό δέντρο, τοποθετημένο εκεί από την ομορφιά, από κάποιον ο οποίος απολαμβάνει τη διαμόρφωση του τοπίου της Καστίλης, ούτως ώστε να το ατενίσουν αργότερα από την κορυφή του Μεδιναθέλι, μέσα από την παλαιά ρωμαϊκή Καμάρα, από τα απομεινάρια ενός αρχαίου οχυρού.

     Πληροφορήθηκα τον θάνατο του Έζρα Πάουντ στη Μαδρίτη, από τις εφημερίδες. Οι Ισπανοί τον τίμησαν εγκάρδια. Ο Εουχένιο Μόντες μου μίλησε για την κηδεία στη Βενετία, στην οποία μεταφέρθηκα με τη φαντασία μου, στο μικρό του διαμέρισμα στην οδό Κουερίνι, βλέποντάς τον να ετοιμάζεται για το τελευταίο του ταξίδι, επάνω σε μια σκοτεινή γόνδολα, μέσα από τα κανάλια, προς το νεκροταφείο στο νησί του Σαν Μικέλε. Ο δημοσιογράφος Εουχένιο Μόντες μου είπε ότι κατά τη διάρκεια της τελευταίας συνέντευξης που είχε με τον ποιητή - μάλλον πολλά χρόνια πριν - ο τελευταίος τον ρώτησε: «Συνεχίζουν να κακαρίζουν την αυγή, στο Μεδιναθέλι, οι πετεινοί του Θιδ;» Και πρόσθεσε ότι ο Πάουντ είχε επισκεφθεί το Μεδιναθέλι το 1906, ακολουθώντας τη διαδρομή του Θιδ. Ο Πάουντ αγαπούσε το «Ποίημα του Θιδ», το οποίο θεωρούσε ανώτερο και από το «Άσμα του Ρολάνδου». Είχε επισκεφθεί την Ισπανία ούτως ώστε να επαναλάβει εκείνη τη διαδρομή, τον «Δρόμο του Καμπεαδόρ». Έτσι, έφτασε σε αυτό το μυστήριο χωριό που βρισκόταν ψηλά και που παραμένει όπως ήταν κατά την εποχή του Μεσαίωνα.

     Για μια ακόμη φορά, βρήκα τον εαυτό μου σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, αυτή τη φορά στη Μαδρίτη. Ήταν απόγευμα και ήθελα να συνεχίσω έναν διάλογο - που διακόπηκε ένα απόγευμα στη Βενετία - με το φάντασμα του φίλου μου που είχε φύγει για πάντα. Το φάντασμα ήλθε και κάθισε επάνω σε μια καρέκλα, δεν ξέρω πού, σίγουρα όχι σε εκείνο το δωμάτιο ξενοδοχείου, και άρχισε να μιλάει - να μιλάει, όπως έκανε κάποτε, πολύ καιρό πριν. Ήταν νέος ξανά και απήγγειλε κοσμικά ποιήματα· είπε αθάνατα, πανέμορφα, αχανή πράγματα, όπως είναι άλλωστε η πόλη της Βενετίας, το τοπίο της Καστίλης, τα όρη και η σελήνη. Άκουσα αυτά που είπε και μετά τα ξέχασα. Διότι τέτοια πράγματα ξεχνιούνται και δεν θα πρέπει να τα ξαναθυμάται κανείς.


 Ένα Μνημείο στο Μεδιναθέλι

Μετά από λίγες ημέρες, επέστρεψα στο Μεδιναθέλι. Βρήκα εκείνον τον άνδρα από τη Χιλή που ζούσε πλέον εκεί, τον καθηγητή Φερνάντο δελ Τόρο Γκάρλαντ. Μιλήσαμε. Μου μίλησε επίσης για το άρθρο του Εουχένιο Μόντες, μα και για με τα λόγια του Πάουντ και τους πετεινούς του Θιδ. Του είχε έλθει η ιδέα να προτείνει στις ισπανικές αρχές να εγερθεί ένα μνημείο του Πάουντ στο Μεδιναθέλι, ώστε να καταγραφεί εκείνη η φράση μα και το πέρασμα του σπουδαίου Αμερικανού ποιητή από εκείνες τις επικράτειες κατά τις αρχές του αιώνα. Ενθάρρυνα την απόφασή του. Από κείνη τη στιγμή βρισκόμασταν σε επαφή, προσωπική ή δι’ αλληλογραφίας. Κατά συνέπεια, ακολούθησα τα σκαμπανεβάσματα των προσπαθειών του. Οι ισπανικές αρχές της πόλης και μερικοί φίλοι στη Μαδρίτη συνεργάστηκαν με ενθουσιασμό. Λαξευτές και λιθοπελεκητές μετέφεραν με τα μουλάρια τους, μέσα από τον σκληρό χιονιά του χειμώνα, έναν τεράστιο, σφυροκοπημένο από τις χιλιετίες, ογκόλιθο, από τα βουνά της Κελτιβηρίας. Μεσαιωνικοί σιδηρουργοί σφυρηλάτησαν γράμματα παλαιά και απλά επάνω στον λίθο, τη ρήση του Πάουντ: «Συνεχίζουν να κακαρίζουν την αυγή, στο Μεδιναθέλι, οι πετεινοί του Θιδ;» 

για την συνέχεια στον σύνδεσμο εδώ

Αγία Τηλλυρία




Στίχοι : Σπύρος Παπαγεωργίου  
Μουσική : Γιώργος Κοτσώνης  
Ερμηνεία : Κώστας Καμένος 

Βιβλιοπαρουσίαση: Mussolini - από τον Σοσιαλισμό στον Φασισμό



Οι εκδόσεις «Μέτρον» στον τρίτο τόμο της μονοθεματικής σειράς «Ιστορικές Μορφές» επιλέγουν να προβάλλουν τον μύστη του Φασισμού Benito Mussolini. Μια προσωπικότητα που άφησε το στίγμα του στην παγκόσμια ιστορία και ηγήθηκε της Ιταλίας για 23 χρόνια.


Έτος κυκλοφορίας: 2012

Σελίδες: 144

Συγγραφέας: Δημοσθένης Κούκουνας

για περισσότερες πληροφορίες εδώ

Περί των επομένων ημερών και χρόνων ...



"Γνωρίζουμε πολύ καλά, πως κίνητρο αριστερών και δεξιών πίσω από κάθε παιδί, κάθε πατριώτη, κάθε εθνικιστή, κάθε εθνικοσοσιαλιστή ο οποίος χτυπιέται ή διώκεται, δεν είναι το κατά πόσο είναι αληθείς ή όχι οι ιδέες του, αν υπηρετεί σωστούς ή λάθος αρχηγούς, αν είναι συνειδητοποιημένος ή όχι, αλλά μονάχα αυτό: Η ύπαρξη του απέναντι από τα συμφέροντα κράτους και παρακράτους μαρξιστών και καπιταλιστών. 

Οτιδήποτε δεν μπορεί να ελέγχει πλήρως η δημοκρατία, ακόμη και συμμάχους της, οτιδήποτε θεωρήσει ότι μπορεί να κλονίσει της ισορροπία της, θα το χτυπήσει. Ύπουλα, αμείλικτα, αδίστακτα. Αυτός είναι και ο λόγος που αρνούμαστε να εισαχθούμε στους κόλπους της. Τουλάχιστον τα μόνα πισώπλατα μαχαιρώματα θα τα περιμένουμε μονάχα από κοντόφθαλμους «ομοϊδεάτες», οι οποίοι αδυνατούν να ταχθούν απέναντι στους δεκάδες εχθρούς και αναζητούν εύκολες λύσεις αποδείξεως ή επιβεβαιώσεως της ύπαρξής τους"

για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ

Η συντακτική ομάδα «Εθνικόν Κράτος» απαντά προς όλους



Προς Έλληνες εθνικιστές, φασίστες ή εθνικοσοσιαλιστές, χριστιανούς, παγανιστές ή νεοπαγανιστές, άθεους και οτιδήποτε άλλο μπορεί να περιλαμβάνει ο «εθνικός χώρος».

Η συντακτική ομάδα του «Εθνικού Κράτους» δεν ξεκίνησε καμιά αντιπαράθεση με κανέναν και ούτε είχε ως σκοπό της να το κάνει. Σκοπός μας είναι να υποστηρίξουμε και να προωθήσουμε τα όσα πιστεύουμε και να φέρουμε στο φως πρόσωπα και ιδέες της Ελλάδος που σκόπιμα κατά την γνώμη μας έμειναν στο περιθώριο εδώ και δεκαετίες. Όμως όταν δημοσιεύονται κείμενα τα οποία είναι συκοφαντικά και «μαγειρεμένα» με σκοπό να πλήξουν προσωπικότητες και ιδέες του Ελληνισμού είναι αδύνατον να μην υπάρξει απάντηση.

Με αφορμή άρθρο μας ενάντια στον νεοπαγανισμό που κατασκεύασαν συγκεκριμένες ΜΚΟ μασόνων, αναρχικών και μαρξιστών για να διχάσουν τον ελληνικό λαό ειπώθηκαν πολλά εναντίον μας. Κύρια συκοφαντία ήταν ότι επιχειρούμε να διχάσουμε. Εμείς είμαστε όμως αυτοί που πριν μερικές μέρες αναρτήσαμε κείμενο με τίτλο «Αδόλφος Χίτλερ: Έρμαια της αποτύφλωσης όσοι διχάζουν θρησκευτικά τον λαό». Επίσης έχουμε αναρτήσει κείμενο με τίτλο «Το θρησκευτικό ζήτημα» όπου επίσης μιλάμε κατά του θρησκευτικού διχασμού. Στο κείμενο «Ο νεοπαγανισμός χωρίς μάσκα» δεν αναφερόμαστε σε άτομα που επιθυμούν να είναι παγανιστές ή να δηλώνουν έστω έτσι, αλλά δείξαμε ξεκάθαρα την ύπουλη τακτική κάποιων που αποτελούν τους κύριους εκφραστές ενός αντιφασιστικού νεοπαγανισμού και διχαστικού ως προς το θρησκευτικό ζήτημα.

Πάγια θέση της συντακτικής μας ομάδος - η οποία δεν είναι μόνο μια συντακτική ομάδα - είναι ΟΧΙ σε οποιοδήποτε διχασμό:

1. Θρησκευτικό
2. Κομματικό
3. Ταξικό

Ως συνειδητοποιημένοι ιδεολογικά φασίστες που εμπνεόμαστε από τους Έλληνες και Ευρωπαίους φασίστες του Μεσοπολέμου – και προσπαθούμε να μείνουμε όσο μπορούμε πιο πιστοί στο πνεύμα τους μέσα στην σύγχρονη παρακμή – διακηρρύτουμε την ενότητα. Δεν είμαστε γερμανόπληκτοι φετιχιστές νεοναζί και για αυτό πολλοί ενοχλούνται από εμάς και μας αποκαλούν ακροδεξιούς. Είναι μια νέα ταμπέλα που κολλάνε οι φετιχιστές νεοναζί σε όσους δεν προσκυνούν τον Χίτλερ. Μας αποκαλούν ακροδεξιούς επίσης επειδή υποστηρίζουμε την Ορθόδοξη θρησκεία. Τότε κι ο Κοντρεάνου ήταν ακροδεξιός. Για εμάς εθνικοσοσιαλισμός και νεοναζισμός είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα. Δεν ασπαζόμαστε τον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό εκτός από κάποια σημεία του. Ο γερμανικός εθνικοσοσιαλισμός δεν ήταν προς εξαγωγή κι αυτό το υποστήριξε και ο Χίτλερ και ο Γιόζεφ Γκαίμπελς. Ο Χίτλερ ουδέποτε υποστήριξε μια παγκοσμιότητα του Εθνικοσοσιαλισμού. 

Αντίθετα ο Μπενίτο Μουσολίνι υποστήριξε: «Ο φασισμός έχει πλέον σε όλο τον κόσμο, την παγκοσμιότητα την οποία έχουν όλα τα δόγματα τα οποία πραγματοποιούμενα, αντιπροσωπεύουν μια εποχή στην ιστορία του ανθρωπίνου πνεύματος». Αυτή είναι μια πραγματικότητα την οποία ασπάστηκε ο Ριβέρα, ο Μόσλεϋ, ο Κοντρεάνου, ο Σκορτσένι και έφτασε μάλιστα ο Γκάντι των φιλειρηνιστών να θαυμάσει τον Μουσολίνι λέγοντας ότι ήταν ένας από τους μεγαλύτερους πολιτικούς της εποχής του. Ο δε Χίτλερ μάλιστα τον αποκαλούσε «μεγάλο άνδρα ετούτης της γης». Ο Μουσολίνι από κομμουνιστής άλλαξε 100% στρατόπεδο και δημιούργησε τον Φασισμό, κάτι νέο στην Ιστορία. Αντίθετα, ο Χίτλερ, πραγματοποίησε μόνο αντιγραφές της Ιστορίας!

Είμαστε φασίστες όχι γιατί είμαστε ιταλόπληκτοι ή προσωπολάτρες σχετικά με τον Μουσολίνι. Ο Μουσολίνι διέπραξε ένα τεράστιο σφάλμα με την επίθεση κατά της Ελλάδος. Με την πολεμική τακτική του Μουσολίνι διαφωνούμε. Είμαστε φασίστες διότι συμφωνούμε με τον Ριβέρα: «Ο Φασισμός δεν είναι μόνο ένα ιταλικό κίνημα. Είναι ένας παγκόσμιος τρόπος κατανοήσεως της ζωής. Η Ιταλία ήταν η πρώτη που τον εφάρμοσε. Όμως γιατί δεν θα μπορούσε να ισχύει και έξω από την Ιταλία η Ιδέα του Κράτους σαν μέσο στην υπηρεσία μιας ιστορικής και μακροπρόθεσμης αποστολής;».

Κατά συνέπεια, η παρούσα ιστοσελίδα που τόσο ανησύχησε διάφορους στον λεγόμενο «εθνικό χώρο», επέλεξε τον τίτλο «Εθνικόν Κράτος» δηλώνοντας με τον τρόπο αυτό την θέση της αλλά και την αντίθεση της σε αυτό που σήμερα θεωρείται ελληνικό κράτος.
 Πιστεύουμε και υποστηρίζουμε πως το παρόν κράτος καταστρέφει το ελληνικό έθνος και για αυτό πρέπει να καταστραφεί το κράτος ώστε να ζήσει το έθνος, όπως ακριβώς υποστήριζε κι ο Ίων Δραγούμης. Πιστεύουμε επίσης ότι ο Φασισμός δεν αποτελούσε μόνο κομμάτι του 20ου αιώνα αλλά και του μέλλοντος και του 21ου αιώνα. Σε αυτή μας την πεποίθηση παίρνουμε δύναμη από τον Ρομπέρ Μπραζιγιάκ που ονειρεύτηκε έναν γαλλικό Φασισμό:

«Η θέρμη του Φασισμού, το μεγαλείο του, η εξαίσια φλόγα του, όλα αυτά του ανήκουν. Μία συγκέντρωση νεολαίας μέσα στην νύχτα, η αίσθηση του να είσαι μέρος του σώματος ενός Έθνους, οι παρελάσεις που ήταν αφιερωμένες στην μνήμη των ηρώων και μαρτύρων του παρελθόντος, μια ατελείωτη γιορτή είναι τα στοιχεία της Φασιστικής ποίησης. Και είναι αυτό που αποτελεί την τρέλα και την γνώση της εποχής μας, είναι αυτό που μετά από είκοσι χρόνια, η νεολαία που ξεχνά ελαττώματα και λάθη, θα κοιτάζει με θαμπωμένη επιθυμία και αγιάτρευτη νοσταλγία. Στην Φασιστική Επανάσταση το έθνος συνδέεται με μια έννοια πιο μεθυστική, πιο αξιοσημείωτη. Το ίδιο το Έθνος είναι μια ποίηση. Όλα αυτά μπορούν να νικηθούν από τον απατηλό φιλελευθερισμό, από τον αγγλοσαξωνικό καπιταλισμό, αλλά δεν θα πεθάνουν».

To «Εθνικόν Κράτος» δεν εμπνέεται από κανένα κίνημα της μεταπολίτευσης και της μεταπολεμικής εποχής εν Ελλάδι. Δεν είμαστε χουντικοί εξάλλου και το δείξαμε σιωπώντας χθες για την επέτειο της 21ης Απριλίου. Δεν πιστεύουμε σε στρατιωτικές επαναστάσεις αλλά σε επαναστάσεις ιδεολογικές, λαϊκές και πνευματικές. Διότι μόνο οι τελευταίες μένουν. Διαβάσαμε από κάποιους αν έχουμε να προτείνουμε λύσεις. Το «Εθνικόν Κράτος» έχει τους στόχους του και ενεργεί εδώ και 18 μήνες προετοιμάζοντας κάτι εντελώς διαφορετικό από ότι συνηθίσαμε μέχρι σήμερα. Αυτή την στιγμή θα απαντήσουμε σύμφωνα με την εκπληκτική ρήση του Μουσολίνι στα πρωτοφασιστικά χρόνια: «Δεν χρειαζόμαστε πρόγραμμα, χρειαζόμαστε ανθρώπους που θα εφαρμόσουν πρόγραμμα». Για να βρεις ανθρώπους, για να προβάλλεις πρόγραμμα, ο αγώνας ξεκινά πάντα σε ιδεολογικό, σε πνευματικό επίπεδο.

Τα φαινόμενα που αντιμετωπίζουμε σήμερα με «εθνικιστές» ή «εθνικοσοσιαλιστές» που ασχολούνται με την πολεμική και την συκοφαντία κατά του Δραγούμη, του Μεταξά ή της φασιστικής ιδέας αποτελούν την σύγχρονη παρακμή του ελληνικού λαού αλλά και την έλλειψη πραγματικής πίστης και αγάπης προς το Ελληνικό Έθνος. Δείξαμε ξεκάθαρα ότι τα επιχειρήματα τους τα αντλούν από την κομμουνιστική «Αυγή» (βλέπε εδώ) και πως διαστρεβλώνουν αποσπάσματα από τα ημερολόγια του Μεταξά (βλέπε εδώ) Καλός ο μανδύας του εθνικοσοσιαλισμού λοιπόν. Ο αληθινός εθνικιστής, φασίστας ή εθνικοσοσιαλιστής αγωνίζεται υπέρ του Έθνους και ενάντια στο κοινοβουλευτικό κράτος. Ο δε Χίτλερ έλεγε «για τον έναν αληθινό εθνικοσοσιαλιστή δεν υπάρχει παρά μόνο μία θεωρία: ο λαός και η πατρίδα». Μετά την φράση αυτή ακολουθούν οι πασίγνωστες 14 λέξεις. 

Ο αληθινός φασίστας αγωνίζεται και προπαγανδίζει ενάντια στον τεκτονισμό, στον φιλελευθερισμό και τον μαρξισμό. Ξεσκεπάζει και φέρνει στο φως τις ιδέες που ώθησαν έναν λαό στο σκότος και στην παρακμή. Ο αληθινός φασίστας αγωνίζεται για να επικρατήσει και να κατακτήσει το Κράτος το οποίο θα διαχειριστεί για την αναγέννηση του Έθνους του και την ευημερία και απελευθέρωση του λαού του. Ο πραγματικός εθνικοσοσιαλιστής δεν αγωνίζεται για να κατακτήσει τον λεγόμενο «εθνικό χώρο» όπως μας δήλωσαν κάποιοι, αλλά αγωνίζεται για να καταστρέψει το εχθρικό κράτος.

Ως «Εθνικόν Κράτος» αρνούμαστε να αποδεχθούμε ότι ανήκουμε στον «εθνικό χώρο». Υποστηρίζουμε ότι ανήκουμε στις ιδέες μας, στο όραμά μας, στην πίστη μας, στον αγώνα μας και στην Ελλάδα. Αισθανόμαστε ότι είμαστε ένα κύμα που μια μέρα θα ρίξει τον βράχο, διότι μας εμπνέει το συγκεκριμένο ποίημα του Βαλαωρίτη. Το «Εθνικόν Κράτος» υποστηρίζει ότι στην θέση του «εγώ» πρέπει να μπει το «εμείς» όπως το υποστήριζε ο Μακρυγιάννης αλλά και ο Βαλαωρίτης στην ποίηση του.

Ευχαριστούμε όσους υποστήριξαν το «Εθνικόν Κράτος» σε προφίλ του Facebook με σχόλια. Ευχαριστούμε επίσης για την στήριξη του τον «Μαύρο Κρίνο» και όλους τους αυτόνομους ανένταχτους εθνικιστές που αναδημοσιεύουν τα άρθρα μας. Ευχαριστούμε τα ιστολόγια «Der Κamerad» και «Κόκκινο Ουρανό». Ευχαριστούμε την ΛΑ.ΚΙ.Π.Α. για την εκτίμηση που έχει δείξει στο «Εθνικόν Κράτος» και τιμούμε την προσπάθεια του Ανδρέα Πετρόπουλου για την αφύπνιση του ελληνικού λαού. Ένας άνθρωπος 68 ετών που αγωνίζεται ακόμα σαν να ήταν 25άρης την στιγμή που 30άρηδες δηλώνουν κουρασμένοι και απογοητευμένοι, είναι πάνω από όλα αξιέπαινος. Ας μην ανησυχούν κάποιοι πάντως. Εμείς δεν επιθυμούμε να κατακτήσουμε τον «χώρο» σας. Επιθυμούμε να κατακτήσουμε τις ελληνικές ψυχές και να τις επαναφέρουμε στο Έθνος.

Με τιμή προς κάθε αγνό Έλληνα,

Αίας Δάλιος
Π.Κ.
Κωνσταντίνος Σ.
Φίλιππος Γ. Νατσιόπουλος
Δάφνη Σιδέρη


ΥΓ: Για περαιτέρω διευκρινίσεις επικοινωνήστε μαζί μας στο email ethnikonkratos@gmail.com